در فرآینده ای تصفیه آب و پساب در خیلی از موارد مشکل ذرات کلوییدی هستند که بخاطر ابعاد کوچکتر از یک میکرون آن ها قابلیت جدا سازی با روش های مرسوم فیلتراسیون و ته نشینی را ندارند. هر چند برای حذف ذرات کمتر از یک میکرون می توان از انواع کارتیج فیلترها یا روش های پیشرفته فیلتراسیون همچون الترافیلتراسیون یا نانو فیلتراسیون استفاده کرد اما این فرآیندها فرآیندها ی بسایر هزینه بر و گرانی هستند و در بیشتر موارد توجیه اقتصادی ندارند. برای حذف این ذرات از فرآیند انعقاد و لخته سازی استفاده می شود. در این فرآیند با استفاده از مواد منعقد کننده که مرسوم ترین آن ها سولفات آلومینیوم، سولفات آهن، کلرید اهن و پلی آلومینیوم کلراید می باشند، با خنثی سازی بار الکتریکی سطحی درات کلوییدی باعث چسبیدن ذرات به یکدیگر و تشکیل میکرو فلاک ها می شود. فرآیند به این صورت است که با تزریق دوز مشخصی ار ماده منعقده کننده به سایل با یه همزدن سریع به مدت یک تا سه دقیقه که می تواند در استاتیک میکسر یا دینامیک میکسر اتفاق بیفتد، ذرات کلوییدی زمان مناسب برای در تماس بودن با منعقد کننده ها را دارند و بار سطحی انها خنثی شده و با جذب شدن به یکدیگر میکرو فلاک ها را تشکیل می دهند

فرآیند انعقاد

در ادامه با کنترل سرعت همزدن در دور بسیار پایین به مدت معمولا نیم ساعت میکرو فلاک ها به یکدیگر چسبیده و فلاک ها یا لخته های را تشکیل می دهند. در فرآینده لخته سازی می توان از کمک منعقد کننده که مرسوم ترین انها پلی الکترولیت ها هستند استفاده کرد. پلی الکترولیتها پلیمرهای پلی اکریل امید هستند که به سه نوع آنیونی، کاتیونی و خنثی تقسیم بندی می شوند که هر کدام با توجه به ماهیت ذرات کلوییدی کاربری خود را دارند.

فرآیند لخته ساری